"Ποτέ οι επιλογές μιας γυναίκας δεν είναι εύκολες"

Είχα ακούσει κάποτε σε μια ταινία: «Ποτέ οι επιλογές μιας γυναίκας δεν είναι εύκολες»…
Γιατί ειδικά μιας γυναίκας; Αναρωτήθηκα τότε…
Σήμερα πια αντιλαμβάνομαι οτι οι επιλογές μια γυναίκας είναι δύσκολες γιατί κάποια στιγμή στην ζωή της θα φέρει μια ιδιότητα…Αυτή της "μητέρας".
Κι όταν κληθεί κάποτε να αποφασίσει ποιός από τους ρόλους της έχει προτεραιότητα πάντα μα πάντα αυτός θα είναι ο σημαντικότερος, ο πιο καθοριστικός, ο αναντικατάστατος, ο παντοτινός…
Αυτός που πάντα θα επηρεάζει όλους τους άλλους ρόλους ή θα τους επισκιάζει, αυτός που πάντα θα επηρεάζει τις αποφάσεις της και συχνά θα τις καθοδηγεί, αυτός που ισόβια θα προηγείται των «θέλω» της και θα υπαγορεύει τα «πρέπει» της όσο επώδυνα γι’ αυτήν κι αν είναι…
Υιοθετώ την ατάκα της ηθοποιού με μια διόρθωση:
Ποτέ οι επιλογές μιας μητέρας δεν είναι εύκολες…

No break out...

In your room - Depeche Mode

In your room

Where time stands still

Or moves at your will

Will you let the morning come soon

Or will you leave me lying here

In your favourite darkness

Your favourite half-light

Your favourite consciousness

Your favourite slave

In your room

Where souls disappear

Only you exist here

Will you lead me to your armchair

Or leave me lying here

Your favourite innocence

Your favourite prize

Your favourite smile

Your favourite slave

Im hanging on your words

Living on your breath

Feeling with your skin

Will I always be here

In your room

Your burning eyes

Cause flames to arise

Will you let the fire die down soon

Or will I always be here

Your favourite passion

Your favourite game

Your favourite mirror

Your favourite slave

Im hanging on your words

Living on your breath

Feeling with your skin

Will I always be here

Σκέψεις...

Πάντα πίστευα πως το να "δίνεις" στους ανθρώπους που αγαπάς είναι μια διαδικασία που πρώτα δίνει χαρά σε σένα και ύστερα σ' αυτούς που δέχονται την προσφορά σου...

Και λέγοντας "δίνεις" δεν αναφέρομαι φυσικά στην υλιστική πλευρά της έκφρασης...Τα πραγματικά πολύτιμα δώρα, δεν αγοράζονται, δεν πωλούνται, δεν έχουν τιμή...σίγουρα όμως έχουν ανεκτίμητη αξία...

Το άγγιγμα, το φιλί, το να μοιραστείς μια τρυφερή σκέψη που έκανες κατά την διάρκεια της ημέρας, ανάμεσα σε έγγραφα, στυλό, πληκτρολόγια και εκτυπωτές, για τον άλλο άνθρωπο...

"Σε σκεφτόμουν"..."σ' ονειρεύτηκα"..."μου 'λειψες"..."άκουσα ένα τραγούδι και μου θύμισε εσένα"...

Απλές, καθημερινές, ανθρώπινες σκέψεις και συναισθήματα που σπάνια φτάνουν στην άλλη πλευρά...

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να μοιραστούν...

Φοβούνται να εκφραστούν...

Κυρίως φοβούνται να μην δει κάποιος μέσα τους...Άμυνες και αδιαπέραστα συρματοπλέγματα...

Κι ύστερα σου λέει η μοναξιά είναι η μάστιγα της εποχής...Δεν νομίζω...

Η μάστιγα της εποχής είναι η προσωπική απομόνωση στην οποία ο καθένας απο μας καταδικάζει τον εαυτό του από φόβο μην πληγωθεί (το τέλειο άλλοθι!!!)...

Μόνο που για να ζήσεις πραγματικά οτιδήποτε πρέπει να νιώθεις ελεύθερος και έτοιμος να το βιώσεις σε όλες του τις εκφάνσεις...παίρνοντας το ρίσκο να φας τα μούτρα σου...