Wings

Δεν με πήγαν μακρυά τα φτερά μου, κι ας τ' απλωσα ορθάνοιχτα...

Όχι πως έβλεπα ορίζοντα μπροστά...

Απλά αποφάσισα να ξανοιχτώ...αυτό ήθελα να κάνω...αυτό φώναζα ολόκληρη...

Έιχε όνομα ο προορισμός..."Όνειρο"...

Ξεκίνησα έχοντας πλήρη επίγνωση απ' την αρχή πως απ' τα όνειρα δεν σε ξυπνά πάντα ένα χάδι...

Τις περισσότερες φορές σε ξυπνάει και σε προσγειώνει η πραγματικότητα υπενθυμίζοντάς σου πως οι άνθρωποι δεν είναι πουλιά για να πετούν...

Μπορούν μόνο να το ονειρεύονται... για λίγο...

Μα πάντα θα ανήκουν και πρέπει να πατούν στην γή...

"Ποτέ οι επιλογές μιας γυναίκας δεν είναι εύκολες"

Είχα ακούσει κάποτε σε μια ταινία: «Ποτέ οι επιλογές μιας γυναίκας δεν είναι εύκολες»…
Γιατί ειδικά μιας γυναίκας; Αναρωτήθηκα τότε…
Σήμερα πια αντιλαμβάνομαι οτι οι επιλογές μια γυναίκας είναι δύσκολες γιατί κάποια στιγμή στην ζωή της θα φέρει μια ιδιότητα…Αυτή της "μητέρας".
Κι όταν κληθεί κάποτε να αποφασίσει ποιός από τους ρόλους της έχει προτεραιότητα πάντα μα πάντα αυτός θα είναι ο σημαντικότερος, ο πιο καθοριστικός, ο αναντικατάστατος, ο παντοτινός…
Αυτός που πάντα θα επηρεάζει όλους τους άλλους ρόλους ή θα τους επισκιάζει, αυτός που πάντα θα επηρεάζει τις αποφάσεις της και συχνά θα τις καθοδηγεί, αυτός που ισόβια θα προηγείται των «θέλω» της και θα υπαγορεύει τα «πρέπει» της όσο επώδυνα γι’ αυτήν κι αν είναι…
Υιοθετώ την ατάκα της ηθοποιού με μια διόρθωση:
Ποτέ οι επιλογές μιας μητέρας δεν είναι εύκολες…

Σκέψεις...

Πάντα πίστευα πως το να "δίνεις" στους ανθρώπους που αγαπάς είναι μια διαδικασία που πρώτα δίνει χαρά σε σένα και ύστερα σ' αυτούς που δέχονται την προσφορά σου...

Και λέγοντας "δίνεις" δεν αναφέρομαι φυσικά στην υλιστική πλευρά της έκφρασης...Τα πραγματικά πολύτιμα δώρα, δεν αγοράζονται, δεν πωλούνται, δεν έχουν τιμή...σίγουρα όμως έχουν ανεκτίμητη αξία...

Το άγγιγμα, το φιλί, το να μοιραστείς μια τρυφερή σκέψη που έκανες κατά την διάρκεια της ημέρας, ανάμεσα σε έγγραφα, στυλό, πληκτρολόγια και εκτυπωτές, για τον άλλο άνθρωπο...

"Σε σκεφτόμουν"..."σ' ονειρεύτηκα"..."μου 'λειψες"..."άκουσα ένα τραγούδι και μου θύμισε εσένα"...

Απλές, καθημερινές, ανθρώπινες σκέψεις και συναισθήματα που σπάνια φτάνουν στην άλλη πλευρά...

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να μοιραστούν...

Φοβούνται να εκφραστούν...

Κυρίως φοβούνται να μην δει κάποιος μέσα τους...Άμυνες και αδιαπέραστα συρματοπλέγματα...

Κι ύστερα σου λέει η μοναξιά είναι η μάστιγα της εποχής...Δεν νομίζω...

Η μάστιγα της εποχής είναι η προσωπική απομόνωση στην οποία ο καθένας απο μας καταδικάζει τον εαυτό του από φόβο μην πληγωθεί (το τέλειο άλλοθι!!!)...

Μόνο που για να ζήσεις πραγματικά οτιδήποτε πρέπει να νιώθεις ελεύθερος και έτοιμος να το βιώσεις σε όλες του τις εκφάνσεις...παίρνοντας το ρίσκο να φας τα μούτρα σου...

Αλήθεια ή Θάρρος...

Έλα...

Έλα να παίξουμε ένα παιχνίδι διαφορετικό...

Έτσι για αλλαγή...

Σε προκαλώ...

Αλήθεια ή Θάρρος...

Την Αλήθεια σου θέλω...Τι νιώθεις για μένα;

Θάρρος...Που θα’ φτανες γι’ αυτό...;

Σου δίνω κι εγώ την Αλήθεια μου...

Γυμνή να σταθεί μπροστά σου...Και η ψυχή διάφανη...

Σε σκεφτομαι...

Σε νοιάζομαι...

Σε θέλω...

Σε χρειάζομαι...

Θάρρος;Θάρρος δεν έχω...

Μόνο τρέλα...Μόνο μια τρέλα με οδηγεί...

Και θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για σένα...

Χωρίς θάρρος...με απίστευτο φόβο...Μα με πάθος τρελό...αρκεί να το ζητούσες...

Σε παρακαλώ...

Έλα να παίξουμε...

Με κούρασε...

Δεν σε κούρασε τόσους μήνες αυτό το κρυφτό;

Όπου κι αν κοιτάξω...

Με αφορμή μια συζήτηση...

...Σκέφτηκα να κάνω μια αναδρομή...

Να σε συναντήσω στα χρόνια που πέρασαν...

Σε βλέπω...παντού υπήρχες...

Στα καλοκαίρια μου, στα Αυγουστιάτικα φεγγάρια...

Στα ξενύχτια μου...στις ανεξάντλητες συζητήσεις μας...με λέξεις και με βλέμματα...

Στις γιορτές και στις συγκινήσεις...ήσουν εκεί...

Όπου κι αν κοιτάξω την εικόνα σου θα δω...

Έπαιζες σε όλες τις σκηνές της ζωής μου...

Άλλοτε κομπάρσος...άλλοτε πρωταγωνιστής...

Τώρα πια σκηνοθετείς...

Και γω, που μόνο στο έργο σου χωρώ...

Στην ίδια την ζωή μου νιώθω θεατής...

Η Ευτυχία είναι Στιγμές...

Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως δεν φτάνουν όλες σου οι αισθήσεις για να τις βίωσεις...

Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι πολύ λίγος για να τους αφιερωθείς...

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση, συρρικνώνεται, βιάζεται...
Βιάζεται να προσπεράσει και συ εύχεσαι να υπήρχε τρόπος να τον προλάβεις
και να τον σταματήσεις...

Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις πως όλη σου την ζωή περίμενες για να τις ζήσεις
ή πως η ζωή περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να στις χαρίσει, τότε που θα μπορείς
να τις εκτιμήσεις και να τις κρατήσεις στο συρτάρι με τα πολύτιμα...

Αγγιξέ με...

Την ψυχή μου την έχεις κατακτήσει...

Κι η καρδιά μου δική σου είναι...

Τρύπωσες μέσα της και ζεις εκεί...για χρόνια...
Ίσως δεν το ξέρεις...Ίσως δεν το ήξερα κι εγώ...
Αγγιξέ με...

Σήμερα το κορμί μου σου δίνω...

Κι αυτό δικό σου...

Δεν θα μιλήσω μάτια μου απόψε...

Κουβέντα δεν θα πω...

Απόψε θα μιλήσουν οι αισθήσεις...

Οι δικές μου κι οι δικές σου...ένα...

Σε τρελό χορό, μυστικά να ανταλλάξουν...

Αγγιξέ με ψυχή μου...

Αγγιξέ με και δώσε τον ρυθμό...

Έμαθα πια...

Έμαθα πως...

Οι στιγμές δεν φυλακίζονται, φυλακίζουν όμως...

Κάθε φορά που λές "τα έχω δει όλα" η ζωή θα σου δείχνει πάντα κάτι παραπάνω για να σε διαψεύσει...

Το πόσο κοντά νιώθεις έναν άνθρωπο δεν έχει καμιά σχέση με την φυσική παρουσία. Ότι σε ακουμπάει, δεν σε αγγίζει απαραίτητα...

Είναι ανώφελο να αντιστέκεσαι σε ότι ποθείς...

Οι μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται την ώρα της σιωπής...

Οι μεγαλύτερες πληγές του ανθρώπου είναι τα απωθημένα του...

Καλύτερα να μην κατηγορήσεις ποτέ κανέναν. Ίσως κάπου παρακάτω κατηγορηθείς για τον ίδιο λόγο και τότε δεν θα έχεις κανένα ελαφρυντικό...

Κάποιες φορές το λίγο έχει μεγαλύτερη αξία από το πολύ ή το πάντα...

Η μεγαλύτερη επένδυση είναι οι όμορφες αναμνήσεις. Είναι οτι πολυτιμότερο έχεις και δεν μπορεί να στο κλέψει κανείς...

Απόδραση

Δες, ήρθε η Άνοιξη...Και μου θύμισε την άνοιξη που έφερε στην ψυχή μου το πρώτο μας φιλί...Άγγιγμα εφηβείας...Έλα να κάνουμε κάτι τρελό...!Σκέφτομαι...Σκέφτομαι να χαθούμε οι δυό μας σε μια εκδρομή...Δεν με απασχολεί η χιλιομετρική απόσταση...αδιαφορώ για τον προορισμό...Θα ‘ θελα μόνο να βλέπουμε θάλασσα...Θα ‘θελα επιστρέφοντας να κρατήσω ενθύμιο ένα κύμα και λίγο ορίζοντα...Να χάνομαι στην απεραντοσύνη της όταν θα μας κλέβει το γκρίζο της πόλης...Πάρε μαζί σου μόνο την επιθυμία να πιούμε και να μεθύσουμε απ’ την κάθε στιγμή αυτής της φυγής...Μην πάρεις τίποτα άλλο μαζί σου...Θα έχω εγώ οτι χρειαζόμαστε...Αμέτρητα χαμόγελα...Τα μάζευα καιρό γι’ αυτην τη στιγμή...Χιλιάδες φιλιά να βρέχω τα χείλη σου όποτε διψάς...Θα χω μαζί μου κι ένα πάθος ασίγαστο που χρόνια τώρα ζει φυλακισμένοστο κορμί μου...-Μόνο εσύ μπορείς να το ελευθερώσεις-Και λέξεις τρυφερές να νανουρίζω τους φόβους σου την νύχτα...Ναι...Καλά κατάλαβες...Μια απόδραση σου ζητώ να οργανώσουμε...Μια απόδραση απ’ τις ζωές μας προς τ’ ονειρο...Κι ας πληρώσω το τίμημα ψυχή μου...Ας μείνω ισόβια αιχμάλωτη σ’ αυτό...

Τι λες...;

Φεύγουμε...;