Δες, ήρθε η Άνοιξη...Και μου θύμισε την άνοιξη που έφερε στην ψυχή μου το πρώτο μας φιλί...Άγγιγμα εφηβείας...Έλα να κάνουμε κάτι τρελό...!Σκέφτομαι...Σκέφτομαι να χαθούμε οι δυό μας σε μια εκδρομή...Δεν με απασχολεί η χιλιομετρική απόσταση...αδιαφορώ για τον προορισμό...Θα ‘ θελα μόνο να βλέπουμε θάλασσα...Θα ‘θελα επιστρέφοντας να κρατήσω ενθύμιο ένα κύμα και λίγο ορίζοντα...Να χάνομαι στην απεραντοσύνη της όταν θα μας κλέβει το γκρίζο της πόλης...Πάρε μαζί σου μόνο την επιθυμία να πιούμε και να μεθύσουμε απ’ την κάθε στιγμή αυτής της φυγής...Μην πάρεις τίποτα άλλο μαζί σου...Θα έχω εγώ οτι χρειαζόμαστε...Αμέτρητα χαμόγελα...Τα μάζευα καιρό γι’ αυτην τη στιγμή...Χιλιάδες φιλιά να βρέχω τα χείλη σου όποτε διψάς...Θα χω μαζί μου κι ένα πάθος ασίγαστο που χρόνια τώρα ζει φυλακισμένοστο κορμί μου...-Μόνο εσύ μπορείς να το ελευθερώσεις-Και λέξεις τρυφερές να νανουρίζω τους φόβους σου την νύχτα...Ναι...Καλά κατάλαβες...Μια απόδραση σου ζητώ να οργανώσουμε...Μια απόδραση απ’ τις ζωές μας προς τ’ ονειρο...Κι ας πληρώσω το τίμημα ψυχή μου...Ας μείνω ισόβια αιχμάλωτη σ’ αυτό...
Τι λες...;
Φεύγουμε...;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου