Σκέψεις...

Πάντα πίστευα πως το να "δίνεις" στους ανθρώπους που αγαπάς είναι μια διαδικασία που πρώτα δίνει χαρά σε σένα και ύστερα σ' αυτούς που δέχονται την προσφορά σου...

Και λέγοντας "δίνεις" δεν αναφέρομαι φυσικά στην υλιστική πλευρά της έκφρασης...Τα πραγματικά πολύτιμα δώρα, δεν αγοράζονται, δεν πωλούνται, δεν έχουν τιμή...σίγουρα όμως έχουν ανεκτίμητη αξία...

Το άγγιγμα, το φιλί, το να μοιραστείς μια τρυφερή σκέψη που έκανες κατά την διάρκεια της ημέρας, ανάμεσα σε έγγραφα, στυλό, πληκτρολόγια και εκτυπωτές, για τον άλλο άνθρωπο...

"Σε σκεφτόμουν"..."σ' ονειρεύτηκα"..."μου 'λειψες"..."άκουσα ένα τραγούδι και μου θύμισε εσένα"...

Απλές, καθημερινές, ανθρώπινες σκέψεις και συναισθήματα που σπάνια φτάνουν στην άλλη πλευρά...

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να μοιραστούν...

Φοβούνται να εκφραστούν...

Κυρίως φοβούνται να μην δει κάποιος μέσα τους...Άμυνες και αδιαπέραστα συρματοπλέγματα...

Κι ύστερα σου λέει η μοναξιά είναι η μάστιγα της εποχής...Δεν νομίζω...

Η μάστιγα της εποχής είναι η προσωπική απομόνωση στην οποία ο καθένας απο μας καταδικάζει τον εαυτό του από φόβο μην πληγωθεί (το τέλειο άλλοθι!!!)...

Μόνο που για να ζήσεις πραγματικά οτιδήποτε πρέπει να νιώθεις ελεύθερος και έτοιμος να το βιώσεις σε όλες του τις εκφάνσεις...παίρνοντας το ρίσκο να φας τα μούτρα σου...